“Hanggang ngayon, hindi na ako lumilingon sa side mirror tuwing may pasahero akong bumubulong.”

Dear Nicole Hyala and Titan Gelo,

Itago niyo na lang po ako sa pangalang Jericho, 29 years old, at isa pong Angkas rider dito sa Metro Manila. Mahigit limang taon na akong bumibiyahe sa iba’t ibang sulok ng lungsod. Sanay na ako sa mga pasaherong lasing, tahimik, madaldal, o minsan ay kakaiba ang mga pinapapuntahan. Pero may isang booking na hanggang ngayon, hindi ko pa rin makalimutan. Sa tuwing naaalala ko iyon, para bang nanlalamig pa rin ang buo kong katawan.

Ganito po kasi.

Bandang alas onse y medya na ng gabi noon. Pauwi na sana ako matapos ang huling pasada nang may pumasok na booking.

Pickup point: Greenwoods Executive Village.

Destination: Pasig Memorial Chapel.

Medyo liblib ang pickup point. Sa gilid ito ng kalsada, katapat ng mataas na bakod ng isang subdivision. Mahina na ang ilaw dahil sirang-sira na ang streetlight sa tapat.

Pagdating ko roon, may nakita akong babaeng nakatayo sa ilalim ng poste. Naka-puting hoodie siya at maikling palda na maong. Hindi ko halos maaninag ang mukha niya dahil nakayuko siya at natatakpan ng hood ang kalahati ng kanyang mukha.

Marahan siyang lumapit. “Kuya... Pasig Memorial Chapel po.” Napatingin ako sa app. Pareho ang destination. Hindi na ako nagdalawang-isip. Inabot ko ang extrang helmet. Nagulat lang ako nang hawakan niya iyon. Parang galing sa loob ng freezer ang lamig ng kamay niya. Hindi ko na lang pinansin.

Habang umaandar kami, nagsimula namang umambon. Inalok ko siyang gamitin ang kapote pero umiling lang siya. Mas ibinaba pa niya ang hood na suot niya. Tahimik ang biyahe. Para maibsan ang antok, sinubukan kong makipagkuwentuhan.

“Studyante ka pa, Ma’am?”
“Opo.”
“Anong course mo?”
“Third year Nursing.”

Maikli lang ang mga sagot niya. Parang ayaw niyang humaba ang usapan.

Pagsapit namin sa madilim na bahagi ng C-5, bigla kong naramdaman na parang bumigat ang motor ko. Mistulang hindi lang dalawa ang sakay. Para bang may isa pang nakaupo sa likuran namin. Napakabig ako nang bahagya sa manibela.

“Ma’am, pakihawak na lang po nang maayos.” Wala siyang isinagot. Napatingin ako sa side mirror.

Nakita kong hinigpitan niya ang kapit niya sa hawakan sa likod. Doon ko napansin ang kulay ng balat niya. Hindi lang ito maputla. May kulay itong ube na parang matagal nang pasa. Parehong-pareho ang magkabilang pulsuhan niya. Kinilabutan ako pero sinabi ko sa sarili kong baka epekto lang iyon ng ilaw sa kalsada.

Makalipas ang ilang segundo, biglang nag-vibrate ang cellphone kong nakakabit sa manibela. Sinagot ko gamit ang Bluetooth ng helmet ko.

“Hello po.” Isang babaeng halatang nag-aalala ang sumagot.

“Kuya, nasaan na po kayo? Kanina pa po ako naghihintay sa pickup point.” Napakunot ang noo ko. Parang may mali. Kung hindi siya ang na-pick up ko, sino ang sakay ko? Dahan-dahan akong tumingin sa side mirror. Nanlamig ang buo kong katawan.

Wala. Wala akong sakay. Kalsada lang ang nasa likuran ko. Madilim. Maulan. Walang kahit sino. Nanginginig ang boses ko.

“Ma’am... may naisakay po akong babae. Naka-puting hoodie siya, naka-maong na palda, papunta rin po sa Pasig Memorial Chapel.” Biglang natahimik ang kabilang linya.

Pagkaraan ng ilang segundo, narinig ko ang mahinang paghikbi. “Kuya... anak ko po ‘yon.” Hindi ako nakapagsalita.

“Naaksidente siya kagabi sa C-5. Papunta po ako ngayon sa burol niya.” Parang may nagyeyelong tubig na ibinuhos sa likod ko.

Sa sobrang takot, bigla akong pumreno at itinabi ang motor. Halos hindi ako makahinga sa lakas ng tibok ng dibdib ko. Bigla kong naramdamang may mabigat na kamay na dumampi sa kanang balikat ko. Malamig. Basang-basa. Para bang kagagaling lang sa malakas na ulan.

Hindi ako makalingon. Unti-unti akong tumingin ulit sa side mirror. Wala pa ring tao. Pero malinaw kong narinig ang mahinang bulong sa mismong tenga ko. Paos. Mabigat. At amoy basang aspalto at dugo ang bawat paghinga.

“Kuya... bakit ka huminto?” Saglit na tumigil ang boses. “Malapit na tayo.”

Hindi ko na maalala kung paano ako nakarating sa pinakamalapit na gasolinahan. Ang natatandaan ko lang, nanginginig akong bumaba ng motor habang paulit-ulit na nagdarasal.

Makalipas ang ilang araw, naikuwento ko ang nangyari sa isang matandang rider na matagal nang bumibiyahe sa Metro Manila. Tahimik lang siyang nakinig bago niya ako tinapik sa balikat.

Sabi niya, hindi raw ako ang unang rider na nakapagsakay ng isang kaluluwang hindi alam na wala na pala siya sa mundong ito. May mga ligaw na espiritu raw na paulit-ulit na binabalikan ang huli nilang biyahe.

Hangga’t hindi nila natatagpuan ang pupuntahan nila, patuloy silang sasakay sa sinumang handang magsakay sa kanila. Simula noon, tuwing tumatanggap ako ng booking sa dis-oras ng gabi, lagi muna akong nagdarasal bago umandar.

At kapag may pasaherong tahimik sa likod, hindi na ako lumilingon sa side mirror. Baka kasi may makita akong hindi na dapat nakikita.

Hanggang dito na lamang po.

Ang inyong tagapakinig,

Jericho

Pakinggan kung ano ang masasabi ng Tambalan tungkol sa makapanindig-balahibong kuwentong ito: