“Muli akong nanalangin, mas malakas at muli, sumabay siya. Eksaktong pareho ng mga salitang sinasabi ko, pati ang paghinto ko para huminga.”

Dear Nicole Hyala at Titan Gelo,

Itago niyo na lang po ako sa pangalang “Joel.” Full-time administrative staff po ako sa isang church dito sa Manila. Trabaho ko po ang mag-asikaso ng records ng mga member, mag-ayos ng mga document, at maghanda ng mga kailangan para sa mga gawain namin.

Hindi po ako naniniwala sa multo. Lumaki ako sa church, at kapag may naririnig akong kuwento tungkol sa mga kababalaghan, hindi ko naman agad pinaniniwalaan. Kaya hindi ko rin po inakalang sa mismong church namin ako makakaranas ng isang bagay na magpapabago sa pananaw ko.

Nangyari po ito isang araw na wala kaming church service. May mga papeles akong kailangang tapusin para sa susunod na araw, kaya nagpaiwan ako. Bandang alas-sais na ng gabi nang matapos ang ibang staff at umuwi. Naiwan akong mag-isa sa buong building.

Sanay naman ako roon. Kapag walang service, patay ang karamihan sa mga ilaw at tahimik ang paligid. Ang maririnig mo lang ay electric fan sa opisina at tunog ng mga sasakyan sa labas.

Pero noong gabing ‘yun, habang naglalakad ako papunta sa opisina, nakaramdam ako ng kakaibang bigat. Parang ayaw kong ituloy ang paglalakad. Hindi ko alam kung bakit, pero pakiramdam ko may naghihintay sa akin sa loob.

Pinilit kong huwag pansinin iyon. Baka pagod lang ako.

Pagbukas ko ng pinto, madilim ang opisina. Hindi ko pa napipindot ang switch nang mapansin kong may nakatayo sa bandang gitna ng kuwarto.

Matangkad, nakaharap sa akin, at hindi gumagalaw.

Napahinto ako. Ilang segundo ko siyang tinitigan, pero hindi ko maaninag ang mukha niya. Ang alam ko lang, hindi siya dapat naroon. Sigurado akong ako lang ang naiwan sa building.

Sa sobrang takot, napapikit ako at nagsimulang manalangin.

Paulit-ulit kong binanggit ang pangalan ng Panginoon. Hindi ko na maalala kung anong eksaktong mga salita ang sinabi ko. Basta ang gusto ko lang ay mawala ang kung anuman ang nakita ko.

Nang medyo kumalma ako, iminulat ko ang mga mata ko.

Wala na ang nakatayo sa gitna ng opisina.

Pero bago pa ako makahinga nang maluwag, may narinig akong boses sa harapan ko.

Inuulit nito ang panalangin ko.

Mahina sa una. Parang may taong nasa kabilang dulo ng kuwarto na nakikisabay sa akin.

Tumigil ako.

Tumigil din ang boses.

Muli akong nanalangin, this time mas malakas. At muli, sumabay siya. Eksaktong pareho ng mga salitang sinasabi ko, pati ang paghinto ko para huminga.

Hindi ko maaninag kung saan nanggagaling ang boses. Kaya pumikit ako at nagpatuloy sa pagdarasal.

Pero habang tumatagal, napapansin kong palapit nang palapit ang tunog.

Hindi na siya parang nasa kabilang dulo ng opisina.

Parang nasa harapan ko na.

Mas nilakasan ko ang panalangin ko. Nanginginig na ang tuhod ko at pinagpapawisan ang mga kamay ko. Gusto kong tumakbo palabas, pero natatakot akong imulat ang mga mata ko at makita kung ano ang sumusunod sa akin.

Hanggang sa biglang tumahimik.

Wala akong narinig kahit ano.

Akala ko, tapos na.

Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko.

Doon ko siya nakita.

Nasa mismong harapan ko na ang mukha niya, halos magkadikit na kami. Hindi ko maipaliwanag ang itsura niya. Hindi ko matandaan kung may malinaw ba siyang mga mata o kung gaano kaputla ang balat niya. Ang malinaw lang sa alaala ko ay ang bibig niya.

Gumagalaw ang mga labi niya.

Ginagaya niya ang mga salitang sinasabi ko, pero wala akong marinig na boses mula sa kanya.

Parang may taong nagdarasal sa harap mo, pero walang tunog na lumalabas sa bibig.

At kahit hindi ko na siya naririnig, alam kong ginagaya niya pa rin ako dahil eksaktong kasabay ng galaw ng bibig niya ang bawat salitang sinasabi ko.

Hindi ko na kinaya.

Tumakbo ako palabas ng opisina habang patuloy na nananalangin. Hindi ko na inisip kung naiwan ko ang mga gamit ko o kung naisara ko ang pinto. Ang nasa isip ko lang ay makalabas sa building.

Pagdating ko sa labas, hindi ako agad nakauwi. Naupo muna ako sa may entrance dahil hindi ko mapigilan ang panginginig ng mga kamay ko. Ilang beses kong tinawagan ang isang kasama ko, pero hindi ko maipaliwanag nang maayos kung ano ang nangyari.

Kinabukasan, bumalik ako kasama ang isa pang staff member. Binuksan namin ang opisina at chineck ang buong lugar. Walang ibang tao. Walang palatandaan na may pumasok o may gumalaw sa mga gamit.

Hindi ko na ikinuwento sa lahat ang nangyari. Natatakot akong hindi nila ako paniwalaan. Pero mula noon, hindi na ako pumapayag na maiwang mag-isa sa building kapag gabi.

Ang inyong tagapakinig,

Joel

Pakinggan kung ano ang masasabi ng Tambalan tungkol sa makapanindig-balahibong kuwentong ito: